ارجحيت، کاي، آماري، حالي

در فصل بهار علارغم تراکم بالا اجتناب نسبي شده است. و در فصل تابستان با اينکه تراکم آنها کم بوده است نسبت به برخي اجتناب نسبي شده و نسبت به برخي اين گونه نبوده است. اما در مورد گونه ي Allium akaka که تنها در فصل بهار وجود دارد بيشترين ارجحيت نشان داده شده است. در حالي که در مورد گونه هاي درختي و درختچه اي مانند تنگرس و ميوه پسته وحشي نيز در فصل بهار و تابستان رفتارهاي متفاوتي با توجه به وضعيت رويشي نشان داده شده است. به طوريکه نسبت به تنگرس در فصل بهار اجتناب نسبي وجود دارد (احتملاً به دليل رشد اندک) در حالي که نسبت به اين گونه در فصل تابستان ارجحيت بيشتري نشان داده شده است. در مورد گونه پسته وحشي نيز وضعيت تا حدودي مشابه تنگرس بوده است به گونه اي که نسبت به اين گونه در فصل بهار توجه اندکي نموده است در حالي که در فصل تابستان علاوه بر توجه بيشتر به برگها، ميوه که رشدشان کامل شده است نيز از ارجحيتبالايي برخوردارند به طوريکه بيشترين ارجحيت را در اين فصل در ميان موارد تغذيه اي داشته است. در مورد ساير گونه که در قالب گونه هاي ناشناس و ساقه ها تعريف شده اند در فصل بهار توجه بيشتري نسبت به فصل تابستان شده است. البته اين موارد را مي توان به صورت تفکيک زيستگاهي نيز ارائه نمود.

4-1-3- آزمون هاي آماري (شاخص هاي انتخاب فصل بهار)
به طور کلي آزمون هاي آماري متعددي تاکنون براي مبحث شاخص انتخاب مورد استفاده قرار گرفته اند (Manley et al, 2002). يکي از اين آزمون ها آزمون نيکي برازش کاي اسکوئر مي باشد(Neu et al, 1974).
آزمون کاي اسکوئر: آزمون هاي آماري اي که براي شاخص هاي انتخاب استفاده مي شوند بسته به اينکه منابع در دسترس کاملاٌ سرشماري شده باشند يا با استفاده از نمونه برداري برآورد شده باشند فرق دارند (Krebs, 1999). آزمون نيکي برزاش کاي اسکوئر يک ديدگاه آماري رايج است، براي آزمون اينکه آيا مقدار استفاده شده از زيستگاه که مشاهده شده با مقدار استفاده پيش بيني شده برابر است (Alldredge & Ratti 1986) بکار مي رود. يک مشکل در استفاده از اين آزمون زماني رخ مي دهد که فرضيه ي صفر رد مي شود و يک اختلاف معني دار بين فراواني مشاهده شده و مورد انتظار از منابع استفاده شده مشاهده مي شود، و همچنين کاي اسکوئر قادر نيست ارجحيت يا اجتناب را براي موارد منفرد مشخص کند، از اين رو داده ها بايد براي تعيين پيوستگي مشاهادات به منظور محاسبه ي مقادير کاي اسکوئر بازرسي شوند (Neu et al, 1974). منلي و همکارانش (1993) براي مواردي که به طور کامل سرشماري مي شوند پيشنهاد کرده اند؛ با توجه به عدم وجود خطا (البته با فرض عدم وجود خطا) در اين موارد به منظور آزمون فرض صفر (جانوران از منابع به صورت تصادفي استفاده مي کنند) از آزمونG استفاده شود. البته در مورد منابع در دسترسي که از طريق نمونه برداري برآورد مي شوند نيز منلي و همکارانش (1993) به استفاده از آزمون G توصيه کرده اند، اما با اندکي تغيير در فرمول که به شرح زير است:
(4-1)

که در اين معادله:
ui = تعداد مشاهداتي که از منبع i استفاده مي کنند
mi = تعداد مشاهدات منبع قابل دسترس از نوع i
U= تعداد کل مشاهدات استفاده کننده =
M= تعداد کل مشاهدات از منابع قابل دسترس=
X2= مقدار کاي مربع با درجه آزادي (n-1)
( =H0انتخاب تصادفي)
n= تعداد انواع منابع
از آنجائيکه هر يک گونه هاي گياهي داراي شاخص هاي ارجحيت متفاوتي هستند لذا بايد براي هر کدام از آنها آزمون G را به صورت جداگانه انجام داد، خلاصه اين آزمون ها در جدول 4-3 آورده شده است.
از آنجائيکه محاسبات مربوط به اين روش طولاني بوده و اشکالاتي در محاسبات ممکن است روي دهد، لذا اين آزمون بر اساس معادله زير، با استفاده از نرم افزار R (Version 2.15.0) انجام شد (Murray Logan, 2010):
(4-2) G2=2?o.ln (o/e)
در اين معادله:
o: فراواني هاي مشاهده شده
e: فراواني مورد انتظار
اين آزمون به منظور بررسي فرض هاي زير طراحي شده است:
H0= داده ها از يک جامعه با توزيع غير نرمال گرفته شده اند
H1= داده ها از جامعه اي با توزيع نرمال گرفته شده اند

جدول 4-3: خلاصه ي نتايج آزمون G(X2)، در مورد گونه هاي داراي ارجحيت گوزن زرد ايراني در بهار 1390
X2 جدول