استرس مزمن می تواند مغز شما را کوچک کند | بیماری

: استرس طولانی می تونه مغز شما رو کوچیک کنه

اگه یه نگرانی دیگه می خواین، نگرانِ "نگران بودن" باشین. دلایل نشون میده که استرس طولانی و در حال افزایش می تونه حجم مغز شما رو کم کنه!

پژوهشا نشون دادن که استرس طولانی و افسردگی می تونه حجم مغز شما رو کم می کنه، به خصوص قشر جلوی مغز رو. تیمی از محققان دانشگاهِیل یه عامل ژنتیکی مربوط به وقوع این مشکل رو پیدا کرده که GATA1 اسمشه.

انگار فعال شدن GATA1 باعث سرکوب اتصالات بین سلولای مغز می شه و این نه فقط مغز رو کوچکتر می کنه، بلکه اتصال بین نورونا رو هم کم می کنه. این اتفاق بیشتر در مناطقی اتفاق می افته که مربوط به قوه دلیل آوردن، اراده کردن، احساسات، و خودکنترلی هستن.

بعضی محققان با احتیاط می گن که "…مغز کوچکتر حتما به معنی کارکرد ضعیف تر نیس" اما یه سریای دیگه به طور کامل نظر برعکسی دارن و می گن که استرس دارای اثرات واضحی در کارکرد مغزه، از جمله تخریب تشکیل و به کار گیری حافظه بلندمدت؛ و بیشتر ارتباطی قوی بین استرس و افسردگی هست چون استرس طولانی باعث می شه توانایی تحمل تجربه های پر استرس کم بشه و این راه رو واسه ورود افسردگی باز می کنه.

اما چیجوری و با چه مکانیزمی، نگرانیای منتهی به استرس جسم ما رو تحت تاثیر قرار میدن؟

هر روز ما نگرانیایی داریم، نگرانیای طولانی، بزرگ و کوچیک که در کنار چیزای دیگه ما رو پریشون نگه می دارن. نگرانی از هر یک جور که باشه، ذاتا حس تهدید شدنه، و این حس بدن ما رو بر اون می داره که به عکس العمل جنگ یا فرار بلند شه، و این یعنی انتشار هورمونای استروئیدی مانند گلوکوکورتیکوئید و بالا رفتن سطح اونا در خون. 

اگه سطح این هورمونا واسه بیشتر از چند روز بالا بمونه خسارت دائمی بر جا می ذارن، از جمله کاهش حجم مغز، به خصوص بخشایی که در تصمیم سازیا و استدلالای پیچیده نقش دارن. پس نگرانی زیادتر از اندازه مناسب، مثلا درباره فرزندان یا تروریسم یا خشکسالی یا فجایع طبیعی، یکی از عاملای کاهش حجم مغز و اتصالای عصبی در بخشایی از اون هستش که کارشون فراخواندن ما به تفکر و تعقل و منطق در روبرو شدن با خطراته.

راه های زیادی واسه کاهش استرس هست. صنایع جور واجور هرساله صدها محصول واسه کمک به آرامش بیشتر تولید می کنن. اما شاید بهترین راه حل واسه تهدید کاهش اندازه مغز، چیزی باشه که هیچ کدوم از استادان روان درمانی و پزشکان تجویزکننده قرصا به مغزشون خطور نمی کنه. راه حلی به نام آشنایی با ساز و کار درک خطرات.

ساز و کار درک خطرات

محققان ویژگیای خاصی رو تشخیص دادن که باعث ترسناک تر جلوه کردن بعضی تهدیدها می شن. به خاطر این دلایل احساسیه که ما بعضی مواقع زیادتر از اندازه هول و ترس داریم یا نگران میشیم. پس دونستن اونا کمک می کنه نگرانی خود رو برطرف کنیم یا تا سطح مناسب پایین بیاریم.

  • خطری که به ما تحمیل شه (مثلا یه راننده مست یا بی اعصاب) ترسناک تر از همون خطر به نظر می رسه وقتی که خودمون داوطلبانه سراغش رفته باشیم (خودمون مست یا بی اعصاب رانندگی کنیم). 
  • خطری که شامل درد و رنج بالاتر باشه (سرطان) ترسناک تر از خطریه که درد و رنچ تقریبا کمتری داره (حمله قلبی، که خطرناک تر از سرطانه). 
  • خطری که به دست آدم باشه (تشعشع هسته ای) ترسناک تر از خطرات طبیعی (تشعشعات خورشیدی، که خطرسازترند) به نظر می رسن.
  • خطری که فوری باشه (آلودگی هوای شهرها) ترسناک تر از خطریه که بعدا اتفاق می افته (تغییرات آب وهوا، که بسیار خطرناک تره).

اگه ما از این عوامل ادراکی بدونیم، می تونیم ببینیم که چیجوری به نگرانیامون دامن میزنن، و کمی با اونا بجنگیم تا دچار ترسای ناجور نشیم. می تونیم خودمون رو در برابر خطرات تلهای ادراکی مراقبت کنیم و وقتی که سیگنال اشتباهی گرفتیم اونو پیش خود بزرگ نکنیم.

سیستم تشخیص خطر ما بیشتر عالی کار می کنه و ما رو زنده نگه می داره، اما در عین حال خیلی هم درونیه و بسته به شرایط ما شاید اشتباه هم بکنه، یعنی قضاوتایی ارائه کنه که به نظر درستند اما با حقایق همخوانی ندارن. دونستن اینکه این سیستم هم خالی از اشتباه نیس به ما کمک می کنه اشتباهاتش رو کاهش بدیم و خود رو در برابر خطر یه ذهن نامتعادل مراقبت کنیم. 

.

منبع : kalleh.com