دانلود پایان نامه

گي ارتقاء دهنده سلامت و رابطه آن با كيفيت زندگي در دانشجويان مقطع كارشناسي دانشكده بهداشت دانشگاه علوم پزشكي اصفهان انجام دادند. اين پژوهش یک مطالعه توصيفي تحليلي از نوع مقطعي بود. جمعيت مورد بررسي، كليه دانشجويان مقطع كارشناسي رشته هاي مرتبط بهداشتي (بهداشت عمومي، بهداشت محيط، بهداشت حرفه اي و تغذيه) در دانشكده بهداشت دانشگاه علوم پزشكي اصفهان بودند.معيار خروج از مطالعه، داشتن سن بالاي 25 سال، ابتلاء به بيماري هاي مزمن، صعب العلاج و معلوليت و عدم تمايل دانشجو براي ادامه شركت در مطالعه بود. پرسشنامه این پژوهش شامل سه بخش: بخش اول شامل مشخصات فردی و اجتماعی حاوي شش سؤال (سن، جنس، رشته تحصيلي، ابتلاء به بيماري و وضعيت اقتصادي)، بخش دوم، مربوط به پرسشنامه استاندارد كيفيت زندگي سازمان جهانی بهداشت و بخش سوم، سؤالات مربوط به پرسشنامه نیم رخ 2 سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت كه حاوي 46 سؤال كه در شش بعد و به صورت چهار گزينه اي (هرگز، گاهی اوقات، اغلب و همیشه) طراحي شده بود. ضریب آلفای کرونباخ برای این ابزار 78/0 بود.
پس از انجام هماهنگي با معاونت پژوهشي دانشكده، محقق با مراجعه به دانشجويان گروه هدف و معرفي خود و توجيه نمودن آن ها در مورد اهداف پژوهش، در صورت تمايل براي شركت در پژوهش، نسبت به تكميل پرسش نامه همراه با رعايت موازين اخلاقي و تحميلي نبودن تكميل پرسش نامه به دانشجويان و محرمانه بودن اطلاعات اقدام نمود.پس از تكميل پرسش نامه ها، داده ها وارد نرم افزار spss نسخه 16 شد و با كاربرد آزمون هاي آماري فیشر45 و کای اسکوئر46 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. مقدارp کمتراز 05/0 به عنوان سطح معني دار در نظر گرفته شد.
ميانگين سني شركت كنندگان 12/21 سال ، 3/54 درصد از آن ها خانم و 100 درصد آنان مجرد بودند. کیفیت زندگی عمومی7/40 درصد از دانشجویان خوب بود و تنها 8/19 درصد از آن ها کیفیت زندگی عمومی متوسط داشتند. از میان شش بعد رفتارهای ارتقاء دهنده سلامت، حیطه های رشد معنوی و مسئولیت پذیری سلامتی به ترتیب با میانگین های 24/2±01/22 و 31/2±20 بیشترین و حیطه ی فعالیت جسمانی با میانگین 9/2±58/17 کمترین امتیاز را به خود اختصاص دادند. نتایج مطالعه نشان داد که بین مدیریت استرس و جنس دانشجویان ارتباط آماری معنا داری وجود دارد. دختران با احتمال بیشتری روش های آرام سازی و رفتارهای خود مراقبتی را نسبت به پسران انجام می دهند. بین حیطه های عادات تغذیه ای، روابط بین فردی و سن دانشجویان ارتباط آماری معنی داری وجود داشت. بین روابط بین فردی و رشته تحصیلی دانشجویان و همچنین بین کیفیت زندگی عمومی و رشد معنوی دانشجویان ارتباط آماری معنی داری وجود داشت. به علاوه بين كيفيت زندگي مرتبط با سلامت و مديريت استرس در دانشجويان ارتباط آماري معني دار وجود داشت. همچنين بين كيفيت زندگي كلي، وضعيت استرس و رشد روحي دانشجويان ارتباط آماري معني دار بود. این مقاله در پایان ابراز داشت که با توجه به هزينه بر بودن بيماري ها، بخش قابل ملاحظه اي از درآمد خانواده و در نهايت سرمايه كشور در مورد مشكلات سلامتي صرف مي شود. ضروري است كه توجه جدي به رويكردهاي استراتژيك مقابله با شرايط و عوامل خطر بيماري ها آغاز شود كه در اين رابطه توجه كافي به سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامت و تعيين كننده ها، يك ضرورت به حساب مي آيد.(2)
لزوم توجه به رفتارهای ارتقا دهنده سلامت در دانشجویان حهت تعیین تاثیر تغییر در محیط و شرایط زندگی بر رفتارهای ارتقاء دهنده سلامت در مطالعه وی و همکاران47 با عنوان بررسی سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت با هدف تعیین ارتباط بین سن و جنس دانشجویان، زندگی کردن با خانواده، شاخص توده بدنی48 و سال تحصیلی آنها با نمره کلی شان در ابزار نیم رخ 2 سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت بر روی دانشجویان ژاپنی انجام دادند. این پژوهش یک مطالعه مقطعی از نوع توصیفی بود که بر روی 336 (161 نفر مرد، 175 نفر زن) دانشجوی دانشکده های پزشکی، داروسازی، آموزش، علوم، مهندسی، فرهنگ و حقوق ژاپن انجام شد. که از این تعداد 314 نفر، پرسشنامه را تکمیل کردند. میزان پاسخگویی به سؤالات 5/93 درصد بود. میانگین سنی افراد 5/1±1/20 و دامنه سنی آنها 34-18 سال بود.
جهت جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه ای استفاده گردید که مشتمل بر دو بخش بود: بخش اول، ویژگی های فردی و اجتماعی شامل سن، جنس، سال تحصیلی، زندگی با خانواده، درآمد، قد و وزن و بخش دوم به تعیین رفتارهای ارتقاء دهنده سلامت با استفاده از ابزار نیمرخ 2 سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت که توسط واکر و همکاران49 ساخته شده بود می پرداخت. روایی و پایایی نسخه ژاپنی ابزار HPLP 2 قبلاً مورد تایید قرار گرفته بود. این ابزار شامل 52 عبارت بود که 6 خرده مقیاس: مسئولیت پذیری سلامتی، رشد معنوی، فعالیت جسمانی، روابط بین فردی، عادات تغذیه ای و مدیریت استرس را اندازه گیری می کرد. پاسخگویی با مقیاس چهارگزینه ای لیکرت (هرگز، گاهی اوقات، اغلب و همیشه) انجام می شد. دانشجویان پس از آگاهی از اهداف پژوهش و با تکمیل فرم رضایت آگاهانه به روش خود ایفا به تکمیل پرسشنامه پرداختند.
این مطالعه پس از انجام ملاحظات اخلاقی انجام شد. داده ها با استفاده از نرم افزار spssنسخه 17 تجزیه و تحلیل شد. روش های آنووا یک طرفه و همسانی چندگانه برای آزمون شفه50 انجام شد تا اختلاف معنی داری در سال های تحصیلی را تعیین نماید. از آزمون تی مستقل برای مقایسه نمرات حاصل از ابزار بر حسب جنس و زندگی با خانواده استفاده شد. آنالی
ز رگرسیون چندگانه برای بررسی تاثیرات شش متغیر مستقل(سن، جنس، زندگی با خانواده، درآمد، سال تحصیلی و شاخص توده بدنی) بر هفت متغیر وابسته (نمره کلی ابزار و شش خرده مقیاس سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت) به کار گرفته شد. در تجزیه و تحلیل ابزار سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت، افرادی که گزینه های اغلب یا همیشه و گزینه های هرگز یا گاهی اوقات را برای هر سؤال انتخاب می کردند به ترتیب به منزله انجام دهنده رفتار بهداشتی و عدم پایبندی به آن رفتار در نظر گرفته می شدند. آزمونکای اسکوئر برای مقایسه درصد دانشجویان پسر و دختری که گزینه های اغلب یا همیشه را انتخاب می کردند، استفاده شد. ضریب همبستگی پیرسون برای تعیین ارتباط سطح سال تحصیلی با نمره کلی ابزار و شاخص توده بدنی به کار گمارده شد. تفاوت معنی داری بین سال تحصیلی و سن وجود داشت(F=45.77,p0/001). میانگین نمره کلی ابزار نیم رخ 2 سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت ، 2/50±0/29بود. در بین شش خرده مقیاس این ابزار، بالاترین نمره و پایین ترین نمره به ترتیب به ابعاد روابط بین فردی و مسئولیت پذیری سلامتی مربوط می شد. دانشجویان سال اول نسبت به سایر سال های تحصیلی بیشترین نمره را از این ابزار کسب کردند. نتایج این تحقیق نشان داد که دانشجویان در سال اول تحصیلی در مقایسه با سایر سال های تحصیلی، رفتارهای سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامتی را بیشتر انجام می دادند. بین نمره کلی ابزار و سال تحصیلی همبستگی منفی معنی داری وجود داشت. بین نمره کلی ابزار و سن رابطه معنی داری یافت نشد. یافته های این تحقیق پیشنهاد می کند که دانشجویان بایستی در ادامه دوران تحصیل، رفتارهای خودمراقبتی و آگاهی در مورد سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت را به طور مداوم داشته باشند.در این تحقیق، علاوه بر سن، سال تحصیلی هم ارتباط معنی داری با این ابزار نداشتند. نتایج این تحقیق پیشنهاد می کند که آموزش فعالیت ورزشی مداوم در دانشگاه می تواند تاثیر مثبتی بر ارتقاء سلامت و پیشگیری از بیماری ها داشته باشد. پژوهشگر خواستار تحقیقات بیشتری در زمینه رفتارهای ارتقاء دهنده سلامت و شیوه مطالعه، محیط اجتماعی و فعالیت های تفریحی در طول دوران تحصیل می باشد. همچنین پیشنهاد می شود که از سایر مراحل زندگی از جمله در مقاطع تحصیلی راهنمایی، دبیرستان، دانشجویان تحصیلات تکمیلی، جوانان و بزرگسالان مطالعاتی انجام گردد تا به طور واضح علل ایجاد تغییر در محیط یا شرایط زندگی بر رفتارهای ارتقاء دهنده و تأثیر برآن را نشان دهد(4).
توجه به اصل پیشگیری و برنامه ریزی های سیاست گزاران بهداشتی در افزایش ارتقاء رفتارهای سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت، همواره باید مورد توجه قرار گیرد، در این رابطه یولا داییز و پرز-فورتیس51 نیز مطالعه ای با عنوان پیش بینی کننده های فردی و اجتماعی رفتارهای سلامتی در دانشجویان مکزیک انجام دادند. در این مطالعه توصیفی از نوع مقطعی، 307 نفر از دانشجویان سال اول دانشکده روانشناسی وارد مطالعه شدند. ابزار این پژوهش از دو بخش تشکیل شده بود. بخش اول، اطلاعات فردی و اجتماعی دانشجویان از قبیل جنس، سن، وضعیت تأهل، وضعیت استخدام، سطح اقتصادی اجتماعی، درآمد ماهیانه خانواده و سطح تحصیلات والدین را می سنجید. بخش دوم پرسشنامه، نیم رخ 2 سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت بود. که شش حیطه (مسئولیت پذیری سلامتی، رشد معنوی، فعالیت جسمانی، روابط بین فردی، عادات تغذیه ای و مدیریت استرس)، را می سنجید و با استفاده از مقیاس چهارگزینه ای لیکرت به صورت هرگز(1)، گاهی اوقات (2)، اغلب (3) و همیشه (4) نمره دهی شد. جهت تعیین پایایی این ابزار، آلفای کرونباخ 94/0 محاسبه شد. رضایت آگاهانه از دانشجویان کسب شد. داده ها وارد نرم افزار Spss شد و با استفاده از آزمون تی و آنووا یک طرفه و رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های این تحقیق نشان داد که میانگین سنی افراد، 91/19 سال با انحراف معیار 14/4 ، 5/93 درصد دانشجویان مجرد،3/67 درصد با سطح اقتصادی اجتماعی متوسط، 4/36 درصد از مادران و 27 درصد از پدران دانشجویان، سطح تحصیلات متوسطی داشتند. نمره کلی رفتارهای ارتقاء دهنده سلامت به طور معنا داری با جنس، سن، سطح اقتصادی اجتماعی، درآمد ماهیانه خانواده و سطح تحصیلات والدین مرتبط بود. در آنالیز تک متغیری، حیطه عادات تغذیه ای ارتباط معنا داری با سطح تحصیلات مادر داشت. حیطه فعالیت جسمانی دانشجویان نیز با جنس، وضعیت تأهل و سطح تحصیلات مادر مرتبط بود. در حیطه مسئولیت پذیری سلامتی هیچ گونه ارتباطی یافت نشد. حیطه مدیریت استرس با همه عوامل فردی اجتماعی ارتباط داشت. حیطه روابط بین فردی به طور معنا داری با سن، سطح اقتصادی اجتماعی، درآمد ماهیانه خانواده و سطح تحصیلات والدین مرتبط بود. حیطه رشد معنوی با جنس و سطح تحصیلات پدر ارتباط معناداری وجود داشت. یافته های این پژوهش نشان داد که درصد بالایی از دانشجویان رفتارهای بهداشتی مناسبی نداشتند و سیاست مداران و برنامه ریزان بخش سلامت بایستی با درنظر گرفتن عوامل پیشگویی کننده رفتارهای ارتقاء دهنده سلامتی در طراحی برنامه های ارتقای سلامت تأثیر بسزایی در کاهش بیماری های مزمن و ارتقاء سلامت جوامع داشته باشند(107).
دنیای ماشینی امروز منجر به افزایش بی حرکتی در بین دانشجویان شده است، فعالیت جسمانی مناسب یکی از ابعاد مهم در سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت است که نبود آن منجر به افزایش بیماری ها و هزینه خواهد شد رضایی آدریانی در مطالعه مقطعی از نوع
توصیفی تحلیلی با عنوان سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت در گروهی از دانشجویان پزشکی، پرستاری و پیراپزشکی در یکی از دانشگاه های علوم پزشکی ایران انجام دادند. این مطالعه با نمونه گیری آسان بر روی 300 نفر انجام شد. در این پژوهش از پرسشنامه ای استفاده شد که شامل دو بخش بود. بخش اول، مشخصات فردی و اجتماعی و بخش دوم، پرسشنامه نیم رخ 2 سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت بود که شش حیطه ی مسئولیت پذیری سلامتی و عادات تغذیه ای، رشد معنوی، روابط بین فردی (9سوال)، فعالیت جسمانی و مدیریت استرس، 8 سوال را می سنجید. پاسخگویی با مقیاس چهار گزینه ای لیکرت با دامنه هرگز (1)، گاهی اوقات (2)، اغلب (3) و همیشه (4) انجام شد. ضریب آلفای کرونباخ برای خرده مقیاس های ابزار HPLP 2، 90/0 – 75/0 بود. تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 5/11 انجام شد. از 300 دانشجوی مورد مطالعه، 267 نفر پرسشنامه را تکمیل کردند. میانگین سن